8 maart 2009

21e Dies Natalis Dignity en Vrouwendag

Genesis 22, 1-18; Mc 9, 2-10

Lieve vriendinnen en vrienden,

Zowel de eerse lezing als de evangelielezing zijn bloemrijke verhalen. Verhalen, die vaak in sketches zijn opgevoerd. Verhalen, geschreven in een mannencultuur. Geen vrouw komt er aan te pas. Ik ben blij, dat Nel de eerste lezing heeft voorgedragen. Fijn Nel, dat jij met je vriendin Hennie bij ons bent, dat jij met mij wilt voorgaan op Vrouwendag.

De lezingen zijn geen historische verhalen. Hoe Andries Knevel en Benediktus erover denken, daarover maak ik mij geen zorgen. Het zijn geloofsverhalen. Zij vertellen over het geloof van mensen verpakt in een verhaal. In symbolische, allegorische verhalen vertellen schrijvers een stukje van het geloof van mensen, die 2000 jaar geleden leefden. Geloven is tegen het leven opzien, als tegen een hoge, soms onbegaanbare berg.

Een berg met ravijnen en moeilijk begaanbare, kronkelige paden. Als je de top bereikt hebt, zucht je en wrijf je je ogen uit. De blauwe lucth met volle zon omarmt je. Stilte maakt jou gelukkig. Rust en overgave is in jou neergedaald. Met Huub Oosterhuis zou je kunnen zingen: "Wees hier aanwezig, dat ik U horen mag." Wie een winter- of zomervakantie in Oostenrijk doorgebracht heeft, kan erover meepraten.

Klimmers, dat waren zij, Abraham en Izaak, Jezus en zijn vrienden. Ravijnen hebben zij vermeden. Langzaam, behoedzaam om ongelukken te voorkomen, sukkelden, sjokten ze voort, hun ogen gericht naar de top. Soms rusten zij wat uit op een of andere kei. Puffend bereikten ze de top. Wat een ervaring! Wat een prachtig vergezicht. Helder wit als geen bleker ter wereld maken kan. Alle moeilijkheden vielen van hen af. Zij wilden er zelfs blijven. Zij ervaarden, wat Huub Oosterhuis zingt: "Wees hier aanwezig, dat ik U horen mag." Geslaagde klimmers, dat waren zij.

Wij allen zijn klimmers.
Floris Michiels is 21 jaar geleden begonnen aan zijn klim- bergtocht. Hij stond aan de wieg van Dignity. Hij stond voor een steile, bijna onbegaanbare berg met alle moeilijkheden vandien: "Ravijnen en rollende stenen van een institutionele kerk met zijn veroordelende wetten en voorschriften. Zijn adellijke familie en politieke vrienden werkten niet mee." Hij echter bleef klimmen en gaf de tocht niet op. De fakkel van zijn homoseksualiteit hield hij fier omhoog. Staande aan zijn sterfbed, toen ik hem bediende, reikte hij mij de fakkel over en vroeg mij om met de mensen van Dignity te blijven klimmen en de obstakels van homodiscriminatie en Vaticaanse veroordelingen niet uit de weg te gaan. Kom uit de kast.

Ook al zijn er Dignitygangers, die de klimtocht opgegeven te hebben. Wij, die hier vandaag weer samenzijn, zijn klimmers gebleven, ook al is het een moeilijke tocht. Wij gaan niet bij de pakken neerzitten, al is ons leven soms een Himalajabeklimming, waar klimmers met touwen aan elkaar verbonden zijn. Hand in hand het Onze Vader biddend, voelen wij ons verbonden met elkaar en onze reisgids, de Eeuwig Nabije, die ons een duwtje in de rug geeft. In het dagblad Trouw van vorige week woensdag en donderdag las ik, hoe zwaar het gevecht is in sommige reformatorische kringen om te blijven klommen, om met hart en ziel te getuigen, hoe lesbo, homo en geloof kunnen samengaan. Uit gesprekken met sommigen van ons beluister ik dezelfde pijn en onmacht. Voor ons is de Magdalenakapel een oase, een ruistplaats op weg naar de bergtoppen van Moria en Tabor. Even rusten om daarna weer verder te klimmen. Velen, die hier waren, hebben uitzicht gevonden in deze kapel: Floris, broeder Max, Hugo, Ger en anderen.

Vandaag zijn wij wee hier onder gevoelsgenoten, die willen laten zien en horen dat lesbo, homo en geloof samen gaan. Wij blijven klimmen, doorgaan! Vandaag is het de sterfdag van Wim Sonneveld. Vanaf een wolkje zingt hij ons toe: "Zeg maar ja tegen het leven," en ik voeg er aan toe: Zeg maar als gelovige ja tegen je lesbo-homo leven.

Amen.

Terug naar homepage Dignity